Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

 
© r-h-b from flickr

Wzorzec FCI nr 54
KUVASZ
Kraj pochodzenia: Węgry
Data publikacji obowiązującego wzorca: 06.04.2000
Użytkowanie: Kuvasz jest psem stróżującym i obrońcą posiadłości, a także obrończym. Może być też psem myśliwskim i tropiącym.
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1- Psy pasterskie. Próby pracy nie wymagane.

RYS HISTORYCZNY: Kuvasz jest znaną od dawna rasą psa pasterskiego. Jego przodkowie przybyli w rejon Karpat podczas najazdu Madziarów, którzy wykorzystywali te psy pilnowania stad przed drapieżnikami i rabusiami. Dzięki swemu instynktowi myśliwskiemu kuvasze stały się, za czasów króla Mateusza Korwina, cenionymi psami do łowów. W miarę, jak zmniejszała się hodowla zwierząt, kuvasz w coraz mniejszym stopniu stawał się psem pasterskim, a bardziej stróżującym, a w końcu trafił do miast.
WYGLĄD OGÓLNY: Psy tej rasy są duże i potężne, pokryte gęstą, falistą, białą sierścią. Ich efektowny wygląd uosabia szlachetność, siłę i nieustanną gotowość do pracy. Poszczególne części ciała składają się na harmonijna całość.  Kończyny nie są ani krótkie, ani długie, kościec mocny, ale nie za ciężki, mięśnie suche i wyraźnie wykształcone. Oglądana z boku, sylwetka kuvasza ma format krótkiego prostokąta, prawie kwadratu. Pies jest mocno zbudowany, umięśniony, odznacza się żywym temperamentem i znaczną sprawnością.
WAŻNE PROPORCJE: – długość tułowia nieznacznie przekracza wysokość w kłębie, – najniższy punkt klatki piersiowej znajduje się w połowie wysokości w kłębie, – długość kufy jest nieco mniejsza od połowy długości głowy.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Kuvasz jest odważny i nieustraszony. Ludzi i dobytku, oddanego pod swoją opiekę, bronić będzie z nara-żeniem życia.  Pewny siebie, sprowokowany może reagować agresją. Jest przywiązany do swego właściciela i terenu, bezgranicznie oddany.  Potrzebuje ruchu i zajęcia, nie ma szczególnych wymagań, wytrzymuje ekstremalne warunki klimatyczne i jest łatwy w pielęgnacji. Docenia miłość i uwagę, jaka otrzymuje.

GŁOWA:
Głowa kuvasza  na kształt klina, jest proporcjonalna do tułowia, szlachetna, dosyć mocna i ładna. Jej kształt odróżnia kuvasza od innych podobnych ras – powinna być sucha i wyrzeźbiona. Głowa psa jest nieco bardziej masywna od głowy suki.
Czaszka:  szeroka, czoło lekko wysklepione, rozdzielone po środku wyraźną bruzdą.
Stop: ledwie zaznaczony.
Trzewioczaszka: Szeroka, długa, dobrze umięśniona.
Nos: czarna trufla nosa jest zakończona tępo.
Kufa: grzbiet nosa prosty, kufa zwęża się stopniowo, ale nie jest szpiczasta.
Wargi: czarne, dobrze przylegające, w kącikach postrzępione.
Uzębienie: mocne, dobrze rozwinięte, równomiernie rozmieszczone zgodnie ze wzorem zębowym. Zgryz nożycowy.
Oczy: lekko skośne, kształtu migdała, ciemnobrązowe, powieki ciemne i ściśle przylegające do gałki ocznej.
Uszy: osadzone średnio wysoko, na jednej trzeciej długości, licząc od podstawy, odstawione dachówkowato od głowy, a dalej wiszące blisko niej. Przy pobudzeniu uszy są lekko wzniesione. Nie mogą być stojące ani zwinięte.
SZYJA: Mniej niż średniej długości, dobrze umięśniona, ustawiona pod kątem 25 do 30 stopni do poziomu. Kark krótki, skóra na szyi przylegająca, bez podgardla. U samców wyraźna grzywa.
TUŁÓW: Widziany z boku ma format krótkiego prostokąta, nieznacznie tylko odbiega od kwadratu.
Kłąb:
długi, wyraźnie wystający ponad linię grzbietu.
Grzbiet: średniej długości, prosty, szeroki, dobrze umięśniony i związany.
Lędźwie: krótkie, dobrze związane, płynnie przechodzące w grzbiet.
Zad: lekko opadający, dobrze umięśniony, szeroki, dobrze związany. Gęsta sierść powoduje, że wydaje się nieco przebudowany.
Przedpiersie: na skutek silnie rozwiniętych mięśni wydaje się krągłe, z nieznacznie tylko wystającym mostkiem.
Klatka piersiowa: długa, głęboka, lekko wysklepiona.
Linia dolna: stanowi kontynuację klatki piersiowej i wznosi się ku tyłowi.
OGON: Nisko osadzony, stanowi przedłużenie opadającej linii zadu, opuszczony, z końcem lekko wzniesionym, ale nie zakręconym. Przy pobudzeniu może być wzniesiony co najwyżej na wysokość grzbietu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: stanowią mocną podporę dla tułowia, są proste i pionowe aż do nadgarstka, średnio szeroko rozstawione. Gdy patrzeć z przodu, to przy prawidłowym ustawieniu pionowa linia, opuszczona od łokcia, przebiegnie przez środek nogi i zakończy się pomiędzy trzecim a czwartym palcem. Przy oglądaniu z boku pionowa linia poprowadzona od łokcia przechodzi środkiem nogi do nadgarstka.
Łopatki: długie, skośnie ustawione, dobrze umięśnione i przylegające do klatki piersiowej, ruchome.
Ramiona: średniej długości, dobrze umięśnione, tworzy z łopatką kąt
100 do 110 stopni.
Łokcie: przylegające, ani wykręcone na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Ramię łączy się z podramieniem pod kątem 120 – 130 stopni.
Przedramiona: dosyć długie, proste, dobrze umięśnione i suche, o mocnych ścięgnach, sięgających nadgarstka.
Nadgarstki: dobrze wykształcone, zwarte, o ścięgnach jak ze stali.
Śródręcza: dość krótkie, suche, lekko nachylone (pod kątem 10 – 15 stopni).
Łapy: okrągłe lub lekko owalne, zwarte. Palce krótkie, wysklepione tak mocno, że w środkowej części nie dotykają ziemi, zwarte. Opuszki sprężyste, czarne. Pazury mocne, krótkie, czarne lub łupkowoszare.
Kończyny tylne:  Pozycja ich jest prawidłowa, gdy staw kolanowy znajduje się pod guzem kulszowym, a łapa pod stawem biodrowym. Pionowa linia od guza siedzeniowego powinna przejść przez piętę. Przy oglądaniu z tyłu postawa jest prawidłowa, gdy linia od guza kulszowego przechodzi pionowo przez kończynę, a obie linie są równoległe i rozstawione umiarkowanie szeroko.
Uda:  dobrze związane z miednicą długimi, szerokimi i masywnymi mięśniami. Miednica i udo łączą się pod kątem 100 do 110 stopni.
Stawy kolanowe: wyraźne. Kąt między udem a podudziem od 110 do 120 stopni.
Podudzia: masywne, długie mięśnie połączone są ze stawem skokowym mocnymi ścięgnami. Oglądane z tyłu pionowe, ustawione równolegle wobec siebie i wobec pionowej osi ciała.
Stawy skokowe:  mocne, wyraźne, suche, z mocnymi ścięgnami. Kąt w stawie skokowym 130-140 stopni.
Śródstopia: długie, pionowe.
Łapy: owalne, poza tym takie same, jak przednie.
CHODY:  Stateczne, łapy stawiane szeroko. Kłus lekki, sprężysty, równy, niezmordowany, przestrzenny. Łokcie nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.

SKÓRA:  Dobrze pigmentowana, łupkowoszara, przylegająca.
OKRYWA WŁOSOWA: Sierść: średnio twarda, falista, trochę nastroszona, bez skłonności do spilśniania się. Pod twardszym włosem okrywowym miękki, puchowy podszerstek. Włos na głowie, uszach i łapach krótki (1-2 cm), gęsty i gładki. Także na przednich i bocznych stronach nóg i na śródstopiu poniżej stawu skokowego prosty  i krótki (1-2 cm). Na tylnych stronach przednich nóg  pióra długości 5-8 cm , na tylnych portki sięgające stawu skokowego. Na szyi grzywa, sięgająca klatki piersiowej, szczególnie wyraźna u samców. Włos na tułowiu, udach i łopatkach długości od 4 do 12 cm, mocno pofalowany, tworzący loczki i wicherki.  Ogon porośnięty na całej długości gęstym, falistym włosem, osiągającym długość 10-15 cm. Maść: biała, dopuszczalna barwa kości słoniowej. Trufla nosa, powieki i wargi czarne. Opuszki łap czarne lub łupkowoszare. Pożądana ciemna pigmentacja podniebienia, różowe plamy dopuszczalne.

WZROST:
Wysokość w kłębie:  pies 71 – 76 cm, suka 66 – 70 cm. Waga: pies 48 – 62 kg, suka 37 – 50 kg
WADY: Każde odchylenie od podanego wzorca powinno być uznane za wadę i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– wyraźny stop,
– brak pigmentu na nosie, wargach i powiekach,
– brak więcej niż dwóch P1 lub jakiegokolwiek innego zęba (M3 nie są brane pod uwagę),
– przodozgryz lub tyłozgryz, krzywe szczęki, odstęp między górnymi a dolnymi siekaczami większy niż 2 mm.
– entropium lub ektropium,
– stojące uszy,
– ogon w spoczynku wzniesiony nad grzbietem lub zakręcony na końcu,
– nogi porośnięte długim włosem,
– jakakolwiek inna maść poza wymienionymi we wzorcu.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa